باز آید برهاندم از بند ملامت

 خاک ره آن یار سفر کرده بیارید

                               تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

 فریاد که از شش جهتم راه ببستند

                              آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

     امروز که در دست توام مرحمتی کن

 فردا که شدم خاک چه سود اشک ندامت؟

   دل آنکه از تقریر و بیان دم زنی از عشق

                                 ما با تو نداریم سخن خیرو سلامت.

  درویش مکن ناله از شمشیر احبا

                                 کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

                   ( حافظ شیرازی)