شب است من پر از تمناي گفتن و گوش هاي تو لبريز از نشنيدن مينويسم چرا؟ نمي دانم چيزي فرايم مي خواند مي نوسيم تا شايد لا اقل اين واژه ها را به هم برسانم م را به ن ن را به ت ت را به و ...مي نويسم تا لا اقل اين قلم را به كاغذ برسانم تا تنها نباشند تا درونشان پر از فاصله ها و گريه ها نباشد . كه مي داند ... كاش باور مي كردم زندگي ارزش زيستن را ندارد .كاش مي دانستم كه احساست معني اشك را گم كرده يا شايد از ابد نمي دانسته است . بايد باور كنم چشمهاي غضبناكي كه از آن سوي پنجره حيات مرا ميپايند تا ابد به نگريستن ادامه مي دهند حتي تا فردا! كاش باور كنم كه قاب عكس ديوار وجودم جاي عكس زنده به گور و سگي ولگرد است . كاش ... كاش مسخ را باور كنم ... كاش چون بوف كور با جسد سيه پوش پريوش رويا سر كنم كاش همه را باور كنم كاش گذشته را دوباره و دو باره از بر كنم براي كه مي نويسم ؟ براي معلمي كه با خودكار قرمز روي گذشته خط كشيد و گفت گذشته نه ! گزشته !! مردود شدي! براي كه مي نويسم؟ براي كسي كه روزي هديه اي دادم كه وقتي كشودم ديدم نوشته عزيزم گذشته!! و تكرار و تكرار . تكرار  تنهايي تنهايي تنهايي صد سال تنهايي صدها خوزه اكاردئو بوئنديا خوزه  اكاردئو   بوئنديا  باري كه مي نويسم؟ براي يك خواب زده براي باد .كاش باور كنم تقديرم اين است تا ابد تكيه بر باد خانه اي روي آّ بدان كه روياي شيرين جز وهم سر آخر سراب و پوچ نيست . كاش بائر كنم گرما و آغوش  و حور شكست خوردند! بايد باور كرد ناقوس شهر ما هميشه و هميشه در سوگ مرگ ثانيه صدا مي كند . باور كنيم كه هر چه مي دويم جاده ها را عقب تر مي رانيم نه تا رسيدن فاصله اي نيست! رسيدن به نقطه آغاز نقطه صفر مرگ تامرگ دغدغه ها حوصله صبر هم سر رفته آخر ... باشد انگار آسمان امشب سر باريدن ندارد خدا كند فردا ببارد!!!

نوشته شده در Tue 7 Oct 2008ساعت 7:36 توسط علی| |