اگر روزي دلم گرفت يادم باشد كه خدا با من است يادم باشد كه فرشتگان برايم دعا مي كنند يادم باشد كه ستاره ها شب را برايم روشن روشن خواهند كرد يادم باشد كه قاصدكي در راه است كه بهار نزديك است كه فردا منتظرم مي ماند يادم باشد كه من راه رفتن و دويدن مي دانم و جاده قدمهاي مرا خواهد شمرد

ویرانه نه آن است که داریوش بنا کرد ویرانه نه آن است که اسکندر فرو ریخت ویرانه آن دل ماست که با هر نگاه تو  100 بار بنا گشتو دگر بار فرو ریخت

هرچی عشقه توی دنیا من میخواستم مال ما شه

اما تو هیچ وقت نذاشتی بین ما غصه نباشه

فکر میکردم با یه بوسه با تو هم خونه می مونم

 نمی دونستم نمیشه اخه بی تو نمی تونم

گله میکنم من از تو از تو که خیلی بی رحمی

 هزار بار مردم از عشقت توکه هیچ وقت نمی فهمی

 آدم عزیزانشو فراموش نمیکنه بلکه به ندیدنشون عادت میکنه.....تقدیم به کسی که عادت به ندیدنش مثل فراموش کردنش غیرممکنه

دلم را آهنی کردم مبادا عشقت گردد ندانستم توی ظالم دل آهنروبا داری

دونه هاي برف هنوز به سطح چايي داغش نرسده ، آب ميشد . انقدر صبور بود که دوست داشت چاييش رو با همون دونه هاي برف خنک کنه. ديگه براي دست فروش دوره گرد شده بود عادت ، که سارا رو ساعت 2 سر کوچه ي محمدي کنار تير چراغ برق ببينه . سارا عادت داشت تو پاييز و زمستون هميشه بعد از مدرسه چايي بخره و در حالي که به گلدسته هاي مسجد نگاه ميکرد ، اون رو با آرامش بخوره. پيرمرد دست فروش سارا رو مثل دختر خودش دوست داشت.هميشه وقتي سارا رو از دور ميديد زود تر از رسيدن سارا به چرخش ، چايي رو براي اون آماده مي کرد. سارا معدل بالايي داشت سال سوم دبيرستان بود، رشته ي رياضي.از يه خانواده متوسط ، هميشه دختر تو داري بود ، کمتر با کسي حرف ميزد.هيچ کس غير از خودش و خدا نمي دونست تو دل سارا چي ميگذره.سارا دختري زيبا بود.صورتي کشيده و لاغر اندام.ساده و شيک پوش بود. حجاب رو دوست داشت ولي از چادر بدش مي اومد . بعضي ها فکر ميکردن اون ديوونس . اما تو دل ساراي داستان ما غوغايي به پا بود ....

بقیه در ادامه مطلب